Υπάρχει απ’ ό,τι έμαθα πρόσφατα το “καρεκλάκι της σιωπής” ομολογώ ότι δεν το ήξερα.
Στην εποχή μου είχαμε το “πήγαινε στο δωμάτιο σου να σκεφτείς τι έκανες”, το οποίο είχε τουλάχιστον τις περισσότερες φορές κρεβάτι και παιχνίδια: μια άνεση βρε αδερφέ!
Το concept είναι απλό: όταν κάνεις μια ζαβολιά ή γενικώς συμπεριφέρεσαι παραβατικά κάθεσαι στο καρεκλάκι ώστε να σκεφτείς τι έκανες, στα παιδιά υποθέτω λειτουργεί, στους ενήλικες τα πράγματα περιπλέκονται!
Αν κάποιος σε βάλει στο καρεκλάκι και μετά σου επιτρέψει να σηκωθείς κι εσύ εξακολουθείς να κάθεσαι είσαι ακόμα τιμωρημένος ή βολεμένος;
Η σιωπή μπορεί πράγματι να είναι μια μορφή επικοινωνίας, μπορεί να εκφράζει συναισθήματα και σκέψεις όπως: “είμαι θυμωμένος, δεν ξέρω τι να πω, θέλω χρόνο, δεν με νοιάζει”, ταυτόχρονα μπορεί να είναι και ένας τρόπος να αποσύρεσαι από μια κατάσταση χωρίς να επιδιώκεις την επίλυση της.
Η σιωπή είναι χρήσιμη όταν μας βοηθά να σκεφτούμε, γίνεται πρόβλημα όταν αντικαθιστά την συζήτηση, δεν μπορεί από μόνη της να διορθώσει αυτό που μας απομάκρυνε και το να αγαπάς κάποιον δεν σημαίνει ότι πρέπει να τον τραβάς με το ζόρι από οποιοδήποτε καρεκλάκι αποφάσισε να εγκατασταθεί.
Μερικές φορές το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να πλησιάσεις, να απλώσεις το χέρι σου και να πεις: “Εγώ είμαι εδώ, αν θέλεις σήκω” και μετά να κάνεις κάτι εξαιρετικά δύσκολο: να μην τον σηκώσεις εσύ!
Μια επανασύνδεση δεν ευδοκιμεί όταν ο ένας τραβάει και ο άλλος αντιστέκεται, αλλά όταν δύο άνθρωποι αποφασίζουν ταυτόχρονα ότι κουράστηκαν να κάθονται στην απέναντι όχθη.
Στις περισσότερες σχέσεις που δεν δουλεύουν, σχεδόν πάντα υπάρχει πρόβλημα επικοινωνίας, η κατανόηση, τα όρια και ο τρόπος που μαθαίνουμε να διαχειριζόμαστε τις διαφορές μας δεν χτίζονται απ’ τη μια μέρα στην άλλη, χρειάζονται χρόνο, παρουσία, πραγματική επαφή για να ωριμάσουν και να δώσουν καρπούς.
Γιατί όσο κι αν αγαπιούνται δύο άνθρωποι, αν δεν μπορούν να συναντηθούν στην επικοινωνία, κάποια στιγμή θα καταλήξουν να κάθονται ο καθένας στο δικό του χρωματιστό καρεκλάκι.
